Working Girl

Yes, you read it right. May work na rin ako sa wakas. After almost a year of searching and hoping, nagkaroon din ako ng trabaho.

I’m happy with my job and my co-workers but sometimes naiisip ko pa rin na sana estudyante nalang ako ulit, mas madali pala yun. This phase is the start of adulthood and I don’t think I’m ready yet.

Being an adult comes with great sense of responsibility and courage.  At kung lagi kayong nagbabasa sa blog ko, malalaman niyo na agad na hindi pa ako ready sa ganun.

Not that I’m bragging pero I have always lived na hindi gaanong nahihirapan, hindi man makuha lahat ng gusto but most of it nakukuha ko. Now I’ve realized kung anong mga paghihirap ang kailangan nating pagdaanan just to earn money. Struggle na nga yung paghahanap ng work, struggle din lalo yung araw-araw magtrabaho. But what can we do right? We have to make a living not just for ourselves but also for our family. At least man lang in my small ways mapalitan ko yung paghihirap sa akin ng magulang. I just wished all of us will realize this. Hindi birong magpaaral ng ilang taon at lalong hindi biro kung patuloy tayong umaasa sa mga magulang natin kahit na kayang-kayang kaya na nating buhayin angsarili natin. They are not getting any younger. We must make a living for them now, not the other way around.

It’s been a while

Yow. HI. It’s been a while.

Gawd. I really missed writing here.

Wala naman talaga akong topic na isusulat. I just felt na kailangan ko lang magsulat. Random thoughts, maybe?

Dati tuwang-tuwa ako everytime na nagsusulat ako dito. Well, not exactly na tuwang-tuwa dahil malungkot naman ako everytime na nandito ako sa wordpress. But writing here always gives me a sense of relief kaya nakakatuwa pa rin.

Anyways, these past few days I’ve been thinking kung ano bang plano ko sa buhay na ito. Hahaha. I really don’t know what to do with my life. Actually I’m a bit disappointed with myself kasi hindi ako nakapasa sa civil service exam. Lakas pa ng loob ko kasi feeling ko papasa ko. Hindi naman masyadong mahirap yung exam kung tutuusuin pero time pressured lang talaga. Gusto kong umiyak ng umiyak that time dahil hindi lang naman sarili ko ang nadisppoint ko kundi pati mga tao sa paligid ko.

I’m really having a hard time. Hindi ko na kasi alam gagawin ko. I can’t seem to find a motivation to do something. Tapos heto pa rin ako wala pa ring trabaho. I really want to start working na pero natatakot pa rin ako. When fear starts to creep in wala na akong magawa. Laging feeling ko na I’m not good enough, na Hindi ko kaya. Ewan ko bakit ganito kababa yung self-esteem ko. Nakakainis na nga rin minsan eh. I have always been afraid of rejections. Masakit naman kasi. Kaya siguro hindi rin ako masyadong nagtatry kasi nga takot ako mareject.

I want to be a better person this year pero umpisa palang ng taon failed na agad ako. Haaaaaaaaaaaaaaay. I need to do something. I need to be better. I need to start working. I need to be fearless. I need to be strong. Most importantly, I need to find a way to be happy.

Be ready to love a girl who’s been single for a long time.

(Credits to: candymag.com)

Be ready to love a girl who’s been single for a long time.

I have to warn you. She’s strong, independent. She is not needy. She’s practical, wise, smart, brave. You can’t fool her so easily. She can sense if your intention is pure. So be careful about that. If you have any plans of playing with her feelings, I suggest you to quit, run. She won’t care about your foolish plans.

Be ready to love a girl who’s been single for a long time because it’s like you’re taming a wild beast.

Your flowery words will not easily get through her. She’ll smile when you say those cheesy lines but she’s not going to let it stay in her mind. You can show how chivalrous and how much of gentleman you are but to her, those are just shallow acts of kindness. She’ll appreciate them but trust me, she prefers you don’t do them again because for the longest time, she’s doing those things on her own. She can carry her bag, pull her own chair whenever you go on dinner dates, tie her shoes, go down the car without your hands waiting to take hers so she can go down safe.

Although she’s like that, keep in mind that she values all the little things you’re doing for her. She has your smile in her mind. She knows the sound of your laughter. She can recognize the sound of your footsteps. She can describe you through words or stories in one seating. She’s doing this because by the time all these little things become more meaningful to her, it will be you. It’s going to be you.

It’s going to be you she’ll look for in a crowd. Wait for that time until she’ll wake up one morning and your text message is the first thing she wants to read.

Wait until the time she’s ready. Wait until everything gets inside her—mind and heart.

Know that falling in love with a girl who’s been alone all this time is the hardest thing to do. She’s strong and never, ever try to change her. You can tame her but never change who she was before she met you. No matter how hard she is to handle, no matter how long it is before you can break all the walls that she built, it will be worth it. She’s worth your time and effort, so never give up. Pay attention to whatever she’s doing and saying because through this you will know that she’s precious, genuine, and worth all the love this world can offer.

Mawawala rin naman ‘to, ‘di ba?

(credits to Betsin-artparasites’ FB Page)

****post not mine

“Mawawala rin naman ‘to, ‘di ba?

Yung kilig.
Yung kaba.
Yung lito.
Yung bilis nang tibok ng puso ko pag nandyan ka na.

Mawawala rin naman ang lahat ng ito, hindi ba?

Darating din ang araw na hindi na ako malilito kung saan ba ako nararapat lumugar, kung tatalon ba ako kahit walang kasiguraduhang sasaluhin mo.

Sa ngayon, dito nalang muna ako.

Sa pagitan ng magkaibigan o higit pa roon.

Dahil ang totoo, hindi naman talaga ako umaasa sa kahit na ano, wala akong nakikitang hinaharap o kung saan nga ba tayo tutungo pero masaya ako dahil ikaw ang kasama ko.

Masaya na ako sa ganito.

Pangako, hindi na ako magtatanong. Alam naman ang lugar ko.

Alam ko…alam ko.. alam ko.. Hindi ako nalilito, alam kong. . .magkaibigan tayo.

Pero sabi nila, hindi naman ganito ang magkaibigan lang. . .hindi ko pala alam, nalilito pala ako.

Maghihintay ako, hindi ko alam kung saan; kung sa araw na mawala ang kilig, yung kaba, yung lito, yung bilis ng pagtibok ng puso pag nariyan ka. . .o sa panahong magkakaroon na tayo ng lugar; hindi yung nasa pagitan lang tayo ng magkaibigan o higit pa, kung may hinaharap bang para sa’ting dalawa, kung tatalon ba ako kahit walang kasiguraduhang sasaluhin mo, o sa sagot kung mawawala rin ang lahat ng ito.

(Ayoko sana, dahil sa’yo lang ako nakaramdam ng ganito.)

Maghihintay ako…sayo.

Sa araw na hindi kailangan ng mga tanong.”
—Reynalyn Evite

Photo from Ang Kwento Nating Dalawa

Image may contain: 2 people , text

DISAPPROVED

I don’t know why pero hirap na hirap akong magsulat kapag ikaw na ang topic. I have so much things in my mind that I can’t put to writing. Ang hirap bes. 

Siguro kasi mas madaling magsulat kapag malungkot and I never felt that way with you. Kahit lagi nilang sinasabi na  “h’wag na yan. Iba nalang.” “lolokohin ka lang niyan” “lahat naman jinowa niyan” yet andito pa rin ako di umaalis sa tabi mo.

Baliw na nga siguro ako kasi hindi ako nakikinig sa mga sinasabi ng iba. Kaya lang kasi hindi naman nila naiintindihan kung anong set-up meron tayo. Tayo nga lang ata nakakaintindi kung anong meron kahit na wala naman. Oh di ba ang gulo? Kasing gulo ng mga tao sa paligid natin.

I have always wanted to defend you sa mga sinasabi nila sayo pero hindi ako makapagsalita. And I want to say sorry kasi di kita maipagtanggol sa kanila. Well, a part of me agrees sa mga sinasabi nila but they simply didn’t see na nagbago ka na. Natatawa na nga lang ako everytime na sinasabi nila mga bad traits mo. Di nila alam na alam ko naman lahat ng kalokohan mo.

Busy sila masyado kakaisip sa mga malokong ginawa mo dati kaya hindi nila nakikitang you’ve changed, A LOT. 

Yes, sometimes I feel a little scared kasi baka mamaya kainin ko lahat ng pagtatanggol ko sayo dito pero naiisip ko hindi rin kasi I know you better than them. Even if when the time comes na hindi magwork-out ‘tong kung ano mang meron sa atin, I’d still be happy na nakilala kita ‘coz you became one of my trusted friend, my adviser and sometimes my dietitian. HAHAHAHA. And I really thank you for that.

WORK

Tagal ko na palang hindi ulit nabisita ‘tong account ko. I’ve been away for more than two months. Nakakamiss din palang magsulat.

Sa two months na yun ang daming kaganapang nangyari sa buhay ko. And now, I don’t even know where to go.

Ang hirap din pala ‘no kapag nakagraduate ka na. Di ko alam anong gagawin ko sa buhay ko. Guess, I’m still not ready to be an adult. I want to work. Yes. Pero laging parang may pumipigil sakin para magtrabaho. Lagi ko na iisip na hindi ko kaya or hindi ako magiging masaya sa papasukin kong word. It saddens me everytime na naiisip ko na ang dami ko na rin palang pinalagpas na opportunities. At ngayon heto ako, nga-nga. Hindi alam kung ano bang dapat gawin sa buhay niya.

Nakakalungkot pa nga kasi I expected too much sa last na pinagapplyan ko. Akala ko yun na yun. Yun na yung gusto kong gawin eh. yun na yung gusto kong lugar. Ang gaan gaan lang sa feeling kasi everytime na nagpupunta ko dun. Parang feeling ko if ever na matanggap ako dun, magiging masaya ako. Well, yun lang naman talaga ang gusto ko. I’m not aiming for a high paying job. All I want is to be happy with my job. Kaso, things didn’t really go well as I have planned. Kinain na naman siguro ako ng takot ko kaya medyo nahihiya-hiya akong sumagot sa interview. Ang nakkaainis pa kasi second time na kong ininterview sa company na yun (i applied for two different positions kaya dalawang interview) and yet I failed. Lagi kong sinasabi na huwag kang umasa, masasaktan ka lang pero hindi ko maiwasang umasa sa trabaho na yun. It’s been 3 weeks pero hindi pa rin tumatawag. I guess baka nga failed talaga ko.

Ngayon hindi ko na alam anong gagawin ko sa buhay ko. Nag-ipon talaga ko ng lakas ng loob para mag-apply dun at dahil sa nangyari parang pinanghihinaan na naman ako. Nakakaiyak lang talaga minsan kasi pakiramdam ko laging hindi ko kaya. Knowing myself, mahina talaga ang loob ko. I just want somebody to say na kaya mo yan Pat”, kaya lang wala ring nagsasabi nun sakin eh. I just want someone na maniwala sa magagwa ko kasi I don’t think kaya kong paniwalaan ang sarili ko.